door Janneke Nijboer | 10 augustus 2022 | Gedichten
Waarom wijs jij naar mijn moeder, dat haar barensbloed mij besmet heeft met schuld? Wat moest je van haar, jij kleine schrijver? Was de vrouw je te vrouwelijk, te zinnelijk, te aards? Is op aarde God dan niet te vinden? Is alleen de hemel haar domein? Wie toch de...
door support | 6 juli 2022 | Gedichten
Onder tromgeroffel van de donder daalt de rechter dreunend af. De aarde schroeit onder het naderen van de God der goden. Wereldbewoners wordt het vuur aan de schenen gelegd: Stop met jullie lege gebaren, jullie holle woorden, zwijg stil! Met al jullie gekwebbel,...
door support | 12 juni 2022 | Gedichten
Of God er nog een beetje bij is, of hoe zeg je dat, of je er steun aan hebt, het geloof, of dat het je voor de voeten loopt, het in de weg zit? Terwijl ik onderweg een zware jas van diepe vermoeidheid draag, kan ik me niet voorstellen dat al die nieuwe sensaties in...
door Janneke Nijboer | 10 juni 2022 | Gedichten
Wat zal het worden met de wereld, als er zo’n leider is, die niet wijst naar zichzelf en naar eigen kracht, maar elke avond knielt voor zijn bed en het hoofd buigt voor de Eeuwige? Wat zal het worden met de wereld, als de machtigen zouden weten van het raadsel van...
door Janneke Nijboer | 22 mei 2022 | Gedichten
Moe geworden, leg ik mijn zware handen in de schoot. Mijn armen, verkrampt, willen niet meer omhoog. Hoezo moet ik klappen voor de Eeuwige, waaraan weet ik dat de volkeren het hoofd hebben gebogen? Oorlog brult gewelddadig, onrecht vertrapt wie honger hebben en dorst....
door Janneke Nijboer | 15 mei 2022 | Gedichten
Kan ik zonder angst mijn ontwrichte binnenkant toevertrouwen aan de Eeuwige? Jij, – die onder al mijn gewoel – in het hart van het briesende geweld, zegt; Ik ben. Noem me stilte, noem me stevigheid, noem me houvast. Laat tot je doordringen: Ik ben. Zal de...
