door Janneke Nijboer | 19 oktober 2022 | Gedichten
Ik weet niet goed hoe ik het zeggen moet, of met welke naam, ik Jou noemen zal. Als op een onrustige zee dobbert mijn ziel. Keer op keer word ik ondergedompeld in het chaotische water van mijn troebele gedachten. Ik weet niet goed hoe ik het zeggen moet, of met welke...
door Janneke Nijboer | 17 oktober 2022 | Gedichten
Zou het daarom gaan? Het verschil te weten tussen goed en kwaad. Dat dit te doorgronden, je geloven doet, dat God bestaat? Of is het niet dit besef, maar veel meer het doen, de sporen die je achterlaat, die het vertrouwen geeft; ‘Zie je wel: er is een God!’ Of mag het...
door Janneke Nijboer | 14 oktober 2022 | Gedichten
Tijd als gedroogde appels taai, kauw ik de minuten weg met ingeperkte gebaren door mijn in stijfheid gevangen lijf. Niet langer strek ik me uit in verlangen en verzin listen om de tijd te rekken naar het lonkende als dan, geen wijkende horizonten, (het huis met zijn...
door Janneke Nijboer | 25 september 2022 | Gedichten
De dag komt, dat jullie, machthebbers, je huizen uit gesleurd worden, om de leugens die mensen breken. Mensen die jullie geen plek van rust en veiligheid gunnen, door jullie giftige verdachtmakingen. God, mij is al zoveel goedheid en overvloed geschonken, beschamende...
door Janneke Nijboer | 1 september 2022 | Gedichten
Wind wakker me, wind wieg me. Wieg me wakker. Fluister in het waaien, ritsel lispel met de bladeren, dat ik zijn mag. Ruis me toe, fris zachte wind. Dein me in oneindigheid.
door Janneke Nijboer | 19 augustus 2022 | Gedichten
Jij bent me nader gekomen, smartenmens. Niet langer keer ik mij af van Jou. Jij, die niet om aan te zien bent, met je pijnlijke misvormingen, je stinkende wonden, je pokdalige gezicht. Walging roep Je op. Voorzichtig ben Jij uit de woorden gekropen, die Jou voor mij...
