In mijn kleine wereld is iets aan het schuiven. Er is een soort onrust in mij die me lastig valt. In de monotomie van mijn begrensde leven probeert het me iets op te dringen.
Misschien is het inzicht dat ik mijn wereld nog kleiner moet houden dan kort geleden, toen ik in opeenvolgende weken telkens iets bijzonders had, een uitje, iets verdrietigs, een grotere activiteit. Ik voelde me dieper vermoeid en mijn oren begonnen te suizen. Beide verschijnselen zijn terug van weggeweest constateer ik.
Hoewel de kerk om allerlei redenen ver van mij afstaat, vang ik wel op dat het de voorbereidingstijd voor Pasen is. Pasen, ook al zo’n onrustig feest van het schuiven van stenen en de opstandigheid van de Mens tegen alles wat doodloopt. Is het dat wat zich in mij roert?
Plotseling overvalt mij de gedachte dat ik in mijn kleine wereldje waarin ik me dagelijks moet overgeven aan viermaal rusten, het misschien niet meer zo draait om het oefenen in rusten, maar dat het leven van me vraagt dat ik vijf keer per dag opsta.
Oefenen in opstaan
Wat mooi Janneke. En wat leuk om je weer te lezen!
Dank je wel, Elja! Wat leuk dat je een lezer bent.
Dat is omdenken Janneke, mooi!
Neem je tijd, zorg voor jezelf en pluk de dag.