door Janneke Nijboer | 24 juli 2020 | Gedichten
De wind de regen de sneeuw de zon de mist en de tijd verslijt niet wat verborgen is, bedekt onder dekens van schaamte en verkeerd begrepen schuld. Meer als zuur op een etsplaat, dat onuitwisbaar inbijt. Getekend voor het leven. Kan daarin met Liefde – en hoe dat...
door Janneke Nijboer | 9 juli 2020 | Gedichten
Soms ben ik als slingers, die vrolijk dansen in de wind, kleurrijk en onbekommerd als het huppelende kind, die ik nog ken van eerder. Maar vandaag zwiert geen letter me te binnen laat staan de zin, die altijd popelt te beginnen. Ik ben een steen zo stil, –...
door Janneke Nijboer | 29 juni 2020 | Gedichten
Zalig de arme van geest, sprak in het binnenste van de kunstenaar dit werk, dat uit hem zelf was uitgegoten. Mannetje met vleugels, als een afgedankte engel, te zwaar en lomp voor zijn vederlichte roeping. Zalig de arme van geest, scheef het hoofd, de armen zwak...
door Janneke Nijboer | 17 juni 2020 | Gedichten
Uit mijn buik borrelen woorden omhoog, ze persen zich een weg naar buiten. Langs hart en longen wurmen ze zich door de luchtpijp. Ergens onderweg blijven ze hangen als luchtbellen in het water, die onder de oppervlakte zweven en vlak voor hun bevrijding zijn opgelost....
door Janneke Nijboer | 10 juni 2020 | Gedichten
Nu ik weer kleuren zie en contouren maar nog steeds die diepe schaduw, die elk beeld verwart, hoop ik iets van de omtrek te zien, van wat je kunt noemen: Jouw vrede. Niet om te sussen, dat wat is, of tot kalmte te brengen wat stormt in mij. Niet om te voorkomen, dat...
