door Janneke Nijboer | 19 augustus 2022 | Gedichten
Jij bent me nader gekomen, smartenmens. Niet langer keer ik mij af van Jou. Jij, die niet om aan te zien bent, met je pijnlijke misvormingen, je stinkende wonden, je pokdalige gezicht. Walging roep Je op. Voorzichtig ben Jij uit de woorden gekropen, die Jou voor mij...
door Janneke Nijboer | 10 augustus 2022 | Gedichten
Waarom wijs jij naar mijn moeder, dat haar barensbloed mij besmet heeft met schuld? Wat moest je van haar, jij kleine schrijver? Was de vrouw je te vrouwelijk, te zinnelijk, te aards? Is op aarde God dan niet te vinden? Is alleen de hemel haar domein? Wie toch de...
door Janneke Nijboer | 6 augustus 2022 | Blog
Terwijl ik met een rechte rug tegen een muur aanzit, word ik uitgenodigd om mijn voeten te draaien, van binnen naar buiten, van buiten naar binnen. Het is één van de laatste oefeningen, die ik ga doen op vraag van de Yogatherapeute. Bij iedere beweging kijkt ze...
door Janneke Nijboer | 17 juli 2022 | Blog
Ruim twee jaar geleden vroegen ze mij of ik hen in een oecumenische kerkdienst wilde zegenen, omdat ze zouden gaan trouwen. Natuurlijk wilde ik dat met alle liefde doen! Maar toen kwam corona en toen dat voorbij was, kreeg ik spierreuma en dat voel ik nog steeds. Toch...
door Janneke Nijboer | 10 juni 2022 | Gedichten
Wat zal het worden met de wereld, als er zo’n leider is, die niet wijst naar zichzelf en naar eigen kracht, maar elke avond knielt voor zijn bed en het hoofd buigt voor de Eeuwige? Wat zal het worden met de wereld, als de machtigen zouden weten van het raadsel van...
