door Janneke Nijboer | 17 oktober 2022 | Gedichten
Zou het daarom gaan? Het verschil te weten tussen goed en kwaad. Dat dit te doorgronden, je geloven doet, dat God bestaat? Of is het niet dit besef, maar veel meer het doen, de sporen die je achterlaat, die het vertrouwen geeft; ‘Zie je wel: er is een God!’ Of mag het...
door Janneke Nijboer | 14 oktober 2022 | Gedichten
Tijd als gedroogde appels taai, kauw ik de minuten weg met ingeperkte gebaren door mijn in stijfheid gevangen lijf. Niet langer strek ik me uit in verlangen en verzin listen om de tijd te rekken naar het lonkende als dan, geen wijkende horizonten, (het huis met zijn...
door Janneke Nijboer | 25 september 2022 | Gedichten
De dag komt, dat jullie, machthebbers, je huizen uit gesleurd worden, om de leugens die mensen breken. Mensen die jullie geen plek van rust en veiligheid gunnen, door jullie giftige verdachtmakingen. God, mij is al zoveel goedheid en overvloed geschonken, beschamende...
door Janneke Nijboer | 21 september 2022 | Op Papier
Afscheid moeten nemen van geliefde: het overkomt ons vroeg of laat allemaal. Hoe ga je om met de wetenschap dat een geliefde er straks niet meer zal zijn? Hoe ga je ermee om als je een geliefde ‘verliest’ door dementie? En hoe ga je verder in de leegte,...
door Janneke Nijboer | 1 september 2022 | Gedichten
Wind wakker me, wind wieg me. Wieg me wakker. Fluister in het waaien, ritsel lispel met de bladeren, dat ik zijn mag. Ruis me toe, fris zachte wind. Dein me in oneindigheid.
