door Janneke Nijboer | 19 januari 2020 | Gedichten
Toen ik vanmorgen onderweg een heel voorzichtige regenboog ontdekte, en aan de andere kant de opgaande zon – fel en helder- zag, dacht ik, als ik nu mijn tranen eens door het licht van Gods ogen zou laten beschijnen, zou er dan een regenboog in mij...
door Janneke Nijboer | 8 januari 2020 | Gedichten
Geef mij maar mist, van die dikke, om in te verdwijnen en niets meer te zien van de wereld om me heen. Geef mij maar mist, van die zachte, die heel voorzichtig nauwelijks aanraakt. Geef mij maar mist, van die stille, om geruisloos te ontkomen naar de vaste wal. Geef...
door Janneke Nijboer | 26 december 2019 | Gedichten
Kom Je even in mijn hoekje zitten? Hier ben ik, aan mijn buro, tussen de aantekeningen kopietjes, boeken en pennen? Hier is mijn plek in de stilte, en laat ik Je toe. Voel Jij het ook, dat het zo benauwd is in mij, dat het kolkt van zorgen en drukt van het besef dat...
door Janneke Nijboer | 17 december 2019 | Gedichten
Toen Jij mij weefde, God, in de schoot van mijn moeder, toen Jij mij riep, om samen schering en inslag te worden, lukte het Jou om Jouw Naam oersterk als een ragfijne gouden draad door mij heen te weven. In kluwens van onrust en angst brak het als een zijden draadje,...
door Janneke Nijboer | 15 december 2019 | Gedichten
Ik moet ze in de ogen kijken, die bij mij aan tafel zijn gezet, die Jij bij mij aan tafel hebt gezet. Niet zien wil ik ze, maar ze zwerven door mijn hoofd, dringen zich aan mij op als ongenode gasten. Zo gaat dat met belagers, ze liggen altijd wel ergens te loeren. Ze...
