door Janneke Nijboer | 8 februari 2015 | Gedichten
Er doolt een eenzaam dier in mij rond, dat groeit en zwaarder wordt. Hij voedt zich met de kleuren die ik net nog zag, de geuren van gisteren, klaterende kinderstemmen, die ik nu niet meer verdragen kan en dieper daalt in mij af, het licht. Wees Jij mijn wal, keer dit...
door Janneke Nijboer | 8 februari 2015 | Gedichten
Dwarrelende gedachten die nergens blijven hangen, zich weigeren te sturen naar moeten en werk. Dwarrelende gedachten – zon, ijsje, lachen -, ze spatten als fris water op mijn verbrande gezicht Dwarrelende gedachten die niets hoeven, die waaien als vliegers in de...
door Janneke Nijboer | 6 februari 2015 | Gedichten
In de spiegel ziet ze haar huid, als een T-shirt op zaterdag losjes om haar heen hangen. Het valt haar op hoe nauwkeurig het lijf, de huid aan de binnenkant vastnaait in een steeds ingewikkelder patroon van lijnen en knooppunten. Vandaag weerstaat ze de neiging om met...
door Janneke Nijboer | 10 september 2014 | Blog, Gedichten
Vandaag zijn wij, de hele dag ondergedompeld in verschillende vormen van spiritualiteit, vieren en beleven. De dag werd afgesloten met een ‘Free to be’ worship in de kathedraal van Durham. De kerk was schaars verlicht met kleine kaarsjes. Je kon zelf...
door Janneke Nijboer | 16 februari 2013 | Gedichten
Ze werd gedaan. Ze moest zwijgen. Ze werd bang. Ze werd gedaan, steeds weer. Ze moest zwijgen, steeds dieper. Om haar heen de kring, die zei: ssst, ssst Ze zweeg en ze zweeg tot ze barste, en het gulpte uit haar mond. Ze knoeide en morste de woorden. Het meisje ving...
door Janneke Nijboer | 9 februari 2010 | Gedichten
De dag neemt ze niet al te serieus, des te meer de nacht, wanneer ze vriendschap sluit met motten in de plooien van de glasgordijnen. In haar grijze schimmenrijk is ze thuis tussen wat ooit eens was en wie ze waren. Kind op schommel van eindeloze zomerdagen lang. Pop...
