door Janneke Nijboer | 1 september 2022 | Gedichten
Wind wakker me, wind wieg me. Wieg me wakker. Fluister in het waaien, ritsel lispel met de bladeren, dat ik zijn mag. Ruis me toe, fris zachte wind. Dein me in oneindigheid.
door Janneke Nijboer | 7 juni 2021 | Gedichten
Een plek op de wereld, die mij vertrouwd is, een plaats waar ik kan zijn en voluit leven. Recht op gaan en wandelen. Voor mijn voeten een begaanbaar pad. Hoofd in de wind en de blik vooruit, begroet ik de nieuwe dag die ieder ogenblik begint. Mijn ziel haalt adem, zo...
door Janneke Nijboer | 16 september 2020 | Gedichten
Aan Jouw vuur zal ik mij branden en de wind blaast me omver. Aan de rots zal ik me schaven en Jouw burcht is me te sterk. Aan Jouw kracht ga ik ten onder en Jouw passie is me te veel. Wees een vonk, een zacht zuchtje, of een afgesleten kiezelsteen. Wees iets kleins,...
door Janneke Nijboer | 23 januari 2020 | Gedichten
Niet van mij is de aarde, geen homp klei, of geestgrond, zelfs een eenzame zandkorrel niet. Niet van mij is de aarde, geen mens, dier, plant of boom, zelfs mijn huisdier is niet van mij. Niet van mij is de aarde, geen levende ziel behoort me toe, zelfs mijn geliefde...
door Janneke Nijboer | 11 september 2018 | Gedichten
Ik dacht, Ik neem een bakje wind voor je mee. Dat leek me wel wat, Om je er wat van in de rug te geven, Je weet wel, zo’n steuntje. Dus ging ik naar het strand Liep er tegen in , Opende mijn bakje En sloot het zo snel ik kon. Nu wacht het bakje Geduldig in de kast....