door Janneke Nijboer | 6 maart 2026 | Blog
In mijn kleine wereld is iets aan het schuiven. Er is een soort onrust in mij die me lastig valt. In de monotomie van mijn begrensde leven probeert het me iets op te dringen. Misschien is het inzicht dat ik mijn wereld nog kleiner moet houden dan kort geleden, toen ik...
door Janneke Nijboer | 24 december 2022 | Blog
Opeens was het licht om me heen en koud. Ik hoorde vertrouwde stemmen, maar nu helder. Daar was ik bij de mensen, deze mensen, mijn ouders. Ik zette het flink op een huilen, maar merkte alleen maar liefde. Van alle kanten stroomde liefde naar me toe en aarde en hemel...
door Janneke Nijboer | 27 september 2021 | Gedichten
Gevallen – alweer -, daar lig ik. Mijn knieën blauw, onder schrammen. Spelend kind, gestruikeld, over de uitgestoken voet. Om haar heen zwelt het gefluister aan: Kijk toch, hoe ze ligt en kermt, wat een zielenpoot, ze heeft geen verweer. In mij een bidden, een...
door Janneke Nijboer | 8 mei 2021 | Gedichten
Sta op, om mij, God! Sta op, om Jouw gerechtigheid, Jij, die voor mij pleit. Sta op! Laat hen het lachen, om mijn eenzaamheid in de worsteling , vergaan, Laat verstommen hun gebulder, omdat ik niemand aan mijn kant zou hebben. Voor hen heb ik me afgesloofd, voor hen...
door Janneke Nijboer | 17 oktober 2020 | Gedichten
Moe ben ik, als ben ik slechts achter zware gordijnen, dicht. Sleep me voort in elke vezel van mijn lichaam, in ieder zuchtje van mijn ziel, zwaar. ’s Avonds laat ik mij vallen in een slaap, die geen rust geeft. Ik tuimel in dromen rond, die me opjagen en...
