Selecteer een pagina

Zo ben Jij

Gevallen – alweer -, daar lig ik. Mijn knieĆ«n blauw, onder schrammen. Spelend kind, gestruikeld, over de uitgestoken voet. Om haar heen zwelt het gefluister aan: Kijk toch, hoe ze ligt en kermt, wat een zielenpoot, ze heeft geen verweer. In mij een bidden, een...

Sta op!

Sta op, om mij, God! Sta op, om Jouw gerechtigheid, Jij, die voor mij pleit. Sta op! Laat hen het lachen, om mijn eenzaamheid in de worsteling , vergaan, Laat verstommen hun gebulder, omdat ik niemand aan mijn kant zou hebben. Voor hen heb ik me afgesloofd, voor hen...

Voor wie moe is

Moe ben ik, als ben ik slechts achter zware gordijnen, dicht. Sleep me voort in elke vezel van mijn lichaam, in ieder zuchtje van mijn ziel, zwaar. ’s Avonds laat ik mij vallen in een slaap, die geen rust geeft. Ik tuimel in dromen rond, die me opjagen en...

Talitha Koem!

Nog steeds is dit lied te hoog voor mij, ver buiten mijn bereik, Mijn gitaar ligt al tijden onaangeraakt in de hoek van mijn binnenkamer. Lofliedjes gesmoord in wat de boventoon voert: De donkergrijze gezangen die me aanklagen en neerhalen, laten afdalen in de groeve...

Littekens en opstaan

De filosofe Jenny Slatman zet me aan het denken, met het interview in dagblad Trouw van afgelopen weekend (zie Letter en Geest, p. 10 ev.). Op een filosofische manier denkt ze na over vragen als: Heb ik een lichaam, of ben ik een lichaam? Ze benadert die vraag op een...