door Janneke Nijboer | 23 januari 2021 | Gedichten
Mocht ik zien, mocht ik voelen, mocht ik ruiken, mocht ik weten, mocht ik ook maar een spoortje, een streepje, een flauwe afglans – of nog minder – van Jouw verschijnen opvangen in mijn ooghoek. Hoe diep zou Jouw troost in mij afdalen, hoe hoog zou ik Jouw...
door Janneke Nijboer | 3 januari 2021 | Gedichten
Sta op, jubel het uit, vul je longen om te juichen, een lofzang voor de Ene! Zing! Hoe sterk en stevig het Woord klinkt, dat ordent en recht doet, dat een plek geeft aan alles wat is en gedaan wordt. Hoe de Ene, de onrust van de wereld bergt in de kamers van...
door Janneke Nijboer | 24 december 2020 | Gedichten
Daar zat ik met de brokken. Alles uit elkaar gevallen. Elk verhaal dat ik dichtte, het lichaam dat het samenhield, gebarsten onder druk van de angst, uiteengevallen scherven en fragmenten. Stuk voor stuk – wat ding gemaakt was – er in kruipen er door heen...
door Janneke Nijboer | 27 november 2020 | Gedichten
Op het moment van de waarheid roep ik Jou op, als mijn getuige, Jij, mijn eerste en mijn laatste, niemand anders dan Jij. Gehuld in het licht van Jouw aanwezigheid, laat Jij Je zien – onbenaderbaar – voluit. Jij staat voor mij in, zodat ik sterk en veilig...
door Janneke Nijboer | 2 november 2020 | Gedichten
Voor de laatste keer je laarzen uitgedaan de dag verlaten, je huis binnengegaan. Voor de laatste keer, het schoeisel van jouw leven uitgedaan. De kinderschoenen met klittenband en bonte kleuren; De hakken onder je altijd zwierige rok; De werkschoenen met stalen...
