Terwijl de faceboekende en Twitterende gemeente gespannen de lancering van MijnKerk volgt, kijken Statler en Waldorf kritisch toe.

Hoog verheven boven alles en iedereen, draaien ze op volle toeren en snoeven elkaar af, met de één na de andere laatdunkende opmerking, over de dominee, het kaarsje, de muziek, de stola, de inhoud, de beelden. Na een kleine dertig minuten zijn ze helemaal leeg gelopen.  Op de valreep nog een sneer over het bedanken en tja…dat was het dan.

Af en toe bekruipt me het gevoel dat vernieuwende initiatieven in de kerk door dit soort zurigheid in allerlei varianten worden gekleineerd. Het gelijk is natuurlijk altijd aan de kant van de cynicus, want werkelijk op alles is iets aan te merken.
Het zuur is mijzelf hier en daar ook niet vreemd. Wel merk ik meer en meer dat hoe negatiever je iemand of iets benadert hoe slechter het wordt. Aandacht geven aan het zuur, versterkt de verzuring, aandacht geven aan waar de sprankeling zit in een mens, of een kerkachtige verschijning, of wat ook maar, doet mensen stralen.
In het zuur verdwijn uiteindelijk ikzelf, als een nietswaardig stofje, dat niets voorstelt. Met het zuur verdwijnt alles wat iemand of iets maar een beetje glans kan geven.

Ik heb geen zin meer in het cynisme, het zuigt me leeg en laat me verloren achter op mijn privébalkon, terwijl ik vanuit de hoogte toekijk. Ik heb er geen zin meer in, en open de deur die achter me zit, loop de trap af en voeg me met enthousiasme en plezier bij het volk in de zaal, dat blij is, energie en hoop krijgt.
Als ik naar boven kijk, zie ik Statler en Waldorf naar mij kijken. Ze wijzen, lachen me uit en schudden hun hoofd, terwijl ik vriendelijk terug lach.