Vanmorgen schonk de zee mij
een kruikje voor mijn tranen.
Uit de grote diepte vol van het natte zout
gaf ze me een schelp, zo groot
dat ik er net mijn hand omheen kan vouwen.

Uit ervaring wist ze dat er al heel wat
van mijn tranen in haar stroom
waren samen gevloeid.
Natuurlijk is mijn verdriet niet maar een handvol tranen,
maar dat het wel te vatten is, te dragen –
fluisterde ze me toe.

Het kruikje begrenst en geeft ruimte,
en als het te veel wordt, dan giet ik haar
teder uit in de oneindige kruik, die
past in de hand van de Liefdevolle.

(Een dag na de begrafenis van mijn moeder maakte ik een wandeling door de duinen en langs het strand.)