Sst, het is nog niet zo ver. Nog even wachten. Het is er bijna. Direct toen ze me zagen hebben ze me geleegd, geboend en wat opgeknapt, samen met de plaatselijke klusjesman. Nu ligt er een vers bedje van hooi, een doek en een deken in mij. Wie had dit nu kunnen denken, dat ik, een voederbak dé plek ben, waar het pasgeboren kind in komt te liggen. De herders, die later komen, horen van dit kind, maar vooral van mij, de voederbak. Ik ben het teken waaraan ze kunnen herkennen dat ze de juiste boreling gevonden hebben. Wat bijzonder toch dat ik mag dragen, die voedsel voor de ziel van ieder mens zal worden.

Wat zou er geschikt zijn om het kind in te leggen als het wordt geboren? Op de zolder van mijn zielenhuis zoek ik tussen de opgeslagen spullen. Zodra ik boven ben ruik ik de geuren uit mijn kindertijd, van appeltaart en zondagse soep. Geuren die vertrouwen geven. Ik zie de wolkenluchten, van hoger dan de blauwe luchten, en natuurlijk zie ik ook de sterretjes van goud. Ik ontdek de schommel van de buren, om tussen hemel en aarde heel hard te zingen over zegeningen en die te tellen. Het zijn deze herinneringen die diep zijn doorgedrongen, veiligheid geven en geloof.
Achter wat kasten gevuld met zegeningen, zie ik opeens de rieten wieg, waarin ik zelf heb gelegen. Ik schuif hem naar voren en maak het bedje op, trek aan de muziekdoos en hoor: Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw, de hemel en de aarde.