Terwijl ik met een rechte rug tegen een muur aanzit, word ik uitgenodigd om mijn voeten te draaien, van binnen naar buiten, van buiten naar binnen. Het is één van de laatste oefeningen, die ik ga doen op vraag van de Yogatherapeute. Bij iedere beweging kijkt ze nauwkeurig hoe ik het uitvoer. Vooral is ze geïnteresseerd of het me op de één of andere manier pijn doet. Aandachtig volg ik de bewegingen en probeer opmerkzaam te zijn wat me pijn doet en waar die pijn begint. We zijn bezig met een intake, waarvan de bedoeling is dat zij een passend programma voor me maakt. De oefeningen die zij me wil laten doen, moeten mij wel in beweging brengen, maar mij nergens ongemak geven, omdat ieder ongemak een vorm van stress activeert. Tijdens deze en de vorige sessie zijn al heel wat bewegingen afgevallen.

voeten draaien
Dan begin ik aan de laatste oefening. Ik draai mijn voeten, heel langzaam. Hoe is dat voor jou? vraagt ze vriendelijk. Goed, zeg ik, ja, goed. Dan mengen tranen zich met mijn woorden. Het ontroert me, deze beweging, deze aandacht. Hoe lang is het geleden dat ik mijn voeten zo gedraaid heb? Kijk toch eens wat het lichaam kan? Hoe lang is het geleden dat ik zo bewust mijn benen heb gestrekt, de onderkant van mijn voeten heb gevoeld, of mijn vingers heb bekeken, die op dit moment over mijn toetsenbord gaan, en de één na de andere knop indrukken.
Dit goede lijf van mij, het heeft het steeds gewoon maar gedaan, zonder morren, zonder pijn. En er zijn nog steeds plekken, die ik gemakkelijk kan bewegen, zoals die voeten van me. Lang staan is lastig, wandelen in de ochtend en avond ook, maar ik kan ze laten draaien van binnen naar buiten, van buiten naar binnen.

voeten op muziek
Terwijl ik terugdenk aan het draaien van mijn voeten en de ontroering die ik erbij voelde, hoor ik opeens zingen in mijn hoofd: Komen ooit voeten gevleugeld mij brengen de vrede en daarna breekt The Messiah in mij los: How beautiful are the feet.
Ze horen bij elkaar deze liederen, de één vol verlangen, de ander geprofeteerde werkelijkheid van de vreugdebode die op zijn voeten over bergen en dalen rent om het goede nieuws aan te kondigen. Even zie ik mezelf rennen, de dominee die het geluk heeft goed nieuws te brengen, de dominee die tot stilstand is gekomen, die zit tegen een muur en haar voeten draait. Mooie voeten, trouwe, goede voeten, die wachten op wat ooit brengen zal. Wie weet, vrede.